هوا دوباره کبود شد، ابتدای باران است
دلا دوباره شب، دل‏گشای باران است

نگاه تا خلاء وهم می‌کشاندمان
مرا به کوچه ببر، این صدای باران است

اگرچه سینه ی من شوره زار تنهایی است
ولی نگاهِ ترم، آشنایِ باران است

دلم گرفته از این سقف‏های بی روزن
که عشق رهگذر کوچه‌های باران است

بیا دوباره نگیریم چتر فاصله را
که روی شانه‌ی گل، جایِ پای باران است

نزول آب حضور دوباره ی برگ است
دوام باغچه در های‌ هایِ باران است

اگر نتوان آزادی و عدالت را یک جا داشت، و من مجبور باشم میان این دو

یکی را انتخاب کنم، آزادی را انتخاب می کنم تا بتوانم به بی عدالتی

اعتراض کنم!

هر چی آرزوی خوب ِ مال تــو... هرچی که خاطره داری مال مــن... اون روزای عاشقونه مال تــو... این شب های بی قراری مال مــن... منم و حسرت با تو مـــا شدن... تویی و بدون مــن رها شدن... آخرغربت دنیاست مگه نه... اول دو راهی آشنا شدن... تو نگاه آخر تــو آسمون خونه نشین بود... دلتو شکسته بودم همه ی قصه همین بود... می تونستم با تو باشم مثل سایه مثل رویا... اما بیدارم و بـــی تــو مثل تــــو تنهای تنها....