این اولین‌بار است که تصویر مستقیمی از یک سیاره با دو خورشید که شبیه به تاتوئین در جنگ ستارگان است، ثبت می‌شود؛ اما جالب‌تر اینکه هنوز نمی‌دانیم جرمی که دارد به دور ستاره دوتایی گردش می‌کند، سیاره است یا ستاره!

محبوبه عمیدی: به‌نظر می‌رسد شکارچیان سیارات فراخورشیدی موفق به ثبت اولین تصویر مستقیم از یک سیاره با دو خورشید شده‌اند؛ اما این تمام آن چیزی نیست که باید در مورد تاتوئین دنیای ما که 2MASS0103(AB)b نامیده شده و زندگی دوگانه عجیب آن بدانید. این جرم آسمانی آن‌قدر عظیم است که می‌تواند کوتوله‌ای قهوه‌ای باشد که در مداری نسبتا کوچک به دور یک ستاره دوتایی مرکزی می‌گردد. ستاره‌شناسان هنوز در مورد هویت این جرم آسمانی اعلام نظر نکرده‌اند. تصمیم نهایی آنها می‌تواند نکات تازه‌ای را در مورد نحوه شکل‌گیری سیارات و ستارگان به ما یاد بدهد.

آبان‌ماه سال گذشته، فیلیپ دلورمه و همکارانش در دانشگاه ژوزف فوریه در گرونوبل فرانسه موفق شدند با استفاده از تلسکوپ‌های عظیم وی.ال.تی در شیلی این تصویر را تهیه کنند. جستجو در بایگانی داده‌های ارسال شده توسط این تلسکوپ در سال 2002/1381 به آنها کمک کرد مدار حرکت این جرم آسمانی را به دور ستاره دوتایی آن (که به رنگ سبز در تصویر مشخص است)، ردیابی کنند. نتایج تحقیق آنها را می‎توانید در اینجا مطالعه کنید.

تاکنون شناسایی این سیاره‌ها که شبیه به تاتوئین در جنگ ستارگان به دور ستاره‌های دوتایی گردش می‌کردند، تنها با استفاده از شیوه‌های غیرمستقیم ممکن بود. این سیاره جدید که در فاصله 12.5میلیارد کیلومتری (83.3 واحدنجومی) از مرکزمنظومه واقع شده، آنقدر به ستاره دوتایی مرکزی‌اش نزدیک است که می‌تواند از غبار کیهانی که اطراف آنها را احاطه کرده، ایجاد شده باشد. البته این جرم آسمانی 12 تا 14 بار بزرگ‌تر از مشتری است و به همین دلیل در مرز میان سیارات و ستارگان کم‌فروغی که کوتوله قهوه‌ای نامیده می‌شوند، قرار گرفته است.

دلورمه می‌گوید: «این جرم آسمانی یکی از بزرگ‌ترین سیارات جهان و شاید هم کوچک‌ترین ستاره‌ای است که می‌توانید وجودش را تصور کنید».

 قطعا، شاید

محققان می‌گویند این جرم آسمانی اگر یک سیاره باشد، باید به دلیل نوعی ناپایداری گرانشی به وجود آمده باشد که در آن اجرام آسمانی از تراکم سریع ابر اولیه به وجود می‌آیند. آنها معتقدند 2MASS0103(AB)b بزرگ‌تر از آن است که بتواند به شیوه قرص برافزایشی که به زمانی بسیارطولانی برای متراکم شدن ذرات گردوغبار به دور هسته اولیه نیاز دارد به وجود آمده باشد.

دلورمه می‌گوید: «شیوه کنونی که برای جدا کردن سیارات از ستاره‌ها استفاده می‌شود و مبتنی بر جرم آنهاست، بیشتر از آنکه بتواند چیزی درباره گذشته آنها به ما نشان دهد، یک تعریف کاری است». همکاران او در حال حاضر مشغول بررسی طیف نوری این جرم آسمانی هستند تا بتوانند اطلاعات بیشتری در مورد اتمسفر آن کسب کنند.

شناسایی ترکیب شیمیایی این جرم آسمانی می‌تواند آن‌را به یک سیاره مشتری‌مانند تبدیل کند که در نتیجه ناپایداری گرانشی به وجود آمده یا در نهایت نشان دهد با یک کوتوله قهوه‌ای منحصربه‌فرد روبرو هستیم که همراه با یک ستاره دوتایی و در نتیجه ناآرامی در یک محل زایش یک ستاره نوزاد ایجاد شده است. پاسخ هر چه که باشد به شناخت دقیق و ساده‌تر اجرام آسمانی که در آینده کشف می‌شوند، کمک قابل‌توجهی خواهد کرد.

منبع: خبرآنلاین

سحابی گیتار. تپ‌اختر PSR B2224+65 با سرعت ۵/۸ میلیون کیلومتر بر ساعت در میان فضا حرکت می‌کند و سریع‌ترین حرکت خطی شناخته‌شده را در میان ستاره‌های عالم دارد. حرکت سریع این ستاره در میان گازهای میان‌ستاره‌ای موج‌ضربه‌ای را به‌صورت سحابی در فضا ایجاد کرده که شبیه گیتار است. این عکس با فیلتر هیدروژن-آلفای نصب‌شده بر تلسکوپ ۲۰۰ اینچی هیل بر فراز کوهستان پالومار کالیفرنیا گرفته شده است.

براین گنسلر

ترجمه: شادی حامدی آزاد

(۹) سریع‌ترین ستاره‌ی شناخته‌شده

ستاره‌های نوترونی  رکورددار پُرسرعت‌ترین حرکت ستاره‌ای هستند. اگر انفجارهای ابرنواختری کاملاً کروی و متقارن بودند، بقایای انفجار به‌صورت مساوی و متقارن در همه‌ی جهت‌ها پرتاب می‌شدند و ستاره‌ی نوترونیِ متولدشده از دل ستاره‌ی منفجرشده بی‌حرکت در مرکز این رویداد باقی می‌ماند.

اما بنا به علت‌هایی، که هنوز برای فهم‌شان تلاش می‌کنیم، این انفجارها اغلب نامتقارن هستند؛ یعنی مواد حاصل از انفجار در برخی جهت‌ها سریع‌تر از جهت‌های دیگر پرتاب می‌شوند. حتی اگر این بی‌تقارنی کوچک باشد، انرژی انفجاری آن‌قدر عظیم است که وقتی ماده با سرعت زیاد در یک جهت فوران می‌کند، ستاره‌ی نوترونیِ تازه‌متولدشده هم در جهت خلاف و با سرعتی بی‌نهایت زیاد پرتاب می‌شود.

این ستاره‌ می‌تواند فاصله‌ی تهران-شیراز را در نیم‌ثانیه و فاصله‌ی زمین-ماه را در ۴ دقیقه طی کند!

سریع‌ترین ستاره‌ی نوترونی شناخته‌شده، و درواقع سریع‌‌ترین ستاره‌ی شناخته‌شده از هر نوع، PSR B2224+65 نام دارد و در فاصله‌ی تقریبی ۶۰۰۰ سال نوری از ما در صورت فلکی قیفاووس قرار دارد. سرعت چرخش این ستاره به دور خودش نسبتاً آرام و ۱/۵ بار در هر ثانیه است، اما کمبود سرعت چرخش را در سرعت حرکت خطی خود جبران کرده است. اگر فاصله‌ی تخمینی برای این ستاره درست باشد، سرعت حرکت آن در فضا مقدار فوق‌العاده زیاد ۵/۸ میلیون کیلومتر در ساعت است. این یعنی ۴۷۰۰ برابر سرعت صوت در جوّ زمین، ۵۰ برابر سرعت حرکت مداری زمین به دور خورشید، و تقریباً دو برابر سرعت جمعیت تازه‌کشف‌شده‌ای از ستاره‌های فوق‌پُرسرعت که به‌سبب رویارویی با سیاه‌چاله‌ی مرکزی اَبَرپُرجرم راه‌شیریْ از کهکشان بیرون رانده شده‌اند. ستاره‌ی PSR B2224+65 می‌تواند فاصله‌ی تهران-شیراز را در نیم ثانیه و فاصله‌ی زمین-ماه را در ۴ دقیقه طی کند!

منبع: canot.ir

دانشمندان با رصد جو مملو از ابر در 2 سیاره فراخورشیدی دریافته‌اند که ابرها پدیده‌ای مختص زمین نیستند، و در آسمان خیلی از سیارات دیگر زمین مانند هم می‌توان آنها را یافت.

مجید جویا: پژوهشگران دریافته‌اند که یکی از شناخته شده‌ترین سیارات خارج از منظومه شمسی که فقط اندکی بزرگ‌تر از زمین است، آسمانی شدیدا ابری دارد. این کوچک‌ترین و زمین مانندترین سیاره‌ای است که تاکنون اسرار جو آن برای دانشمندان فاش شده است. (برای مشاهده مقاله مربوط به این نتایج، اینجا را کلیک کنید)

در یک پژوهش دیگر هم، ابرهای آسمان یک سیاره بزرگ‌تر (هم اندازه نپتون) مشاهده شده‌اند. از این دو گزارش هواشناسی می‌توان چنین نتیجه گرفت که احتمالا آسمان خیلی از سیارات با ابر پوشیده شده است.

هیتر ناتسون، اخترشناس سیاره‌ای از کالتک (انستیتو صنعتی کالیفرنیا در پاسادنا) و نویسنده مقاله دوم، می‌گوید: «ما همیشه می‌دانستیم که برخی از سیارات باید جوی مملو از ابر داشته باشند، ولی اکنون موجی از نتایج داریم که به ما می‌گویند که ابرها خیلی هم معمول‌اند».

این دو سیاره از جمله نزدیک‌ترین سیارات به منظومه شمسی هستند که تاکنون کشف شده‌اند. سیاره GJ 1214b تنها 13 پارسک (تقریبا 42 سال نوری) با ما فاصله دارد، و هر 38 ساعت یک بار، به دور یک ستاره کوتوله سرخ می‌چرخد. وقتی سیاره از مقابل ستاره مادر می‌گذرد، بخشی از نور ستاره از میان جو سیاره گذشته و به زمین می‌رسد، که با استفاده از آن می‌توان به ترکیباتش پی برد.

در سال 2010/1389، پژوهشگران گزارش کرده بودند که نتوانسته‌اند هیچ اثری از اتمسفر GJ 1214b را در طیف نور دریافتی از ستاره میزبان آن پیدا کنند. در آن زمان دو تفسیر برای علت این رویداد مطرح شد. یکی از آنها این بود که که ابرهای سیاره، به طور کامل مانع از عبور نور ستاره از میان خود شده‌اند.

انتخاب دیگر این بود که جو سیاره به جای مولکول سبک هیدروژن، عمدتا از مولکول‌های سنگین مانند آب تشکیل شده باشد. اگر چنین می‌بود، در آن صورت جاذبه سیاره می‌بایست موجب شود که جو سیاره یک لایه نازک پرچگال باشد. این لایه نازک موجب می‌شود که بخشی از طیف نور دریافتی از ستاره که از فیلتر جو سیاره گذشته است، به حدی ضعیف باشد که قابل تشخیص توسط ابزارهای زمینی نباشد.

پژوهشگران در آن زمان نمی‌توانستند تفاوتی بین این دو تحلیل قائل شوند. حال، مشاهدات تلسکوپ فضایی هابل نشان می‌دهند که گزینه ابرهای سیاره‌ای درست بوده است.

گروهی به رهبری لارا کرایدبرگ از دانشگاه شیکاگو در ایلینویز، نور نزدیک فروسرخ فیلتر شده در اطراف GJ 1214b را در جریان 15 عبور آن از مقابل ستاره مادر، بررسی کردند. به این ترتیب دانشمندان به داده‌های کافی دست پیدا کردند تا بتوانند رد یک اتمسفر سرشار از آب را در طیف نور ستاره بیابند.

به گفته کرایدبرگ، جو این سیاره عمدتا از بخار آب تشکیل شده است: «ولی دریافتیم که در آنجا ابر هم وجود دارد».
با توجه به دما و فشار جو این سیارات، ابرهای جو آن سیارات در جو زمین دیده نخواهند شد. آنها احتمالا از جنس چیزی مانند سولفید روی یا کلرید پتاسیم تشکیل شده‌اند، چرا که هر دوی این ترکیبات می‌توانند چگالیده شده و تبدیل به قطرات میکروسکوپی شوند، و به این ترتیب سبب تشکیل ابر شوند. کرایدلبرگ می‌گوید: «این اولین باری است که ما توانسته‌ایم ویژگی‌های جو یک سیاره کوچک‌تر از نپتون را مشخص کنیم».

ابرهای مشابهی هم سیاره بزرگ‌تر و نپتون‌مانند GJ 436b را که در فاصله 10 پارسک (33 سال نوری) قرار دارد، پوشانده‌اند. علت انتخاب سیاره از سوی ناتسون و همکارانش در دانشگاه کلتک این بود که تعداد بی‌شماری سیاره با این اندازه وجود دارند و این یکی مدل خوبی برای مطالعه آنان است. این دانشمندان هم مانند گروه کرایدبرگ، از تلسکوپ هابل برای مشاهده تغییرات نور ستاره در هنگام عبور سیاره از مقابل آن استفاده کردند.

یک بار دیگر، طیف ستاره هیچ نشانی از اتمسفر سیاره نداشت. و یک بار دیگر، دو گزینه احتمالی وجود داشت: یکی جو ابرناک و دیگری لایه نازک اتمسفر حاوی مولکول‌های سنگین مانند آب یا متان.

نپتون عمدتا از هیدروژن و هلیوم تشکیل شده است، در نتیجه به گفته ناتسون، یک جسم هم اندازه نپتون با یک جو سنگین، دور از انتظار خواهد بود. او می‌گوید: «ما فکر می‌کردیم که این فقط یک سیاره مشابه نپتون است، ولی اگر هیدروژن زیادی نداشته باشد، در آن صورت باید به این فکر کنیم که چطور می‌توان چنین سیاره‌ای ساخت».

جولیان موزس از انستیتوی علوم فضایی بولدر کلرادو می‌گوید هر دو تحقیق تازه نشان می‌دهند که ابرها چطور بیشتر و بیشتر در سیارات ظاهر می‌شوند. در ماه اکتبر/مهر، گروهی به رهبری دانشمندان ام‌آی‌تی گزارش کردند که توانسته‌اند ابرها را در دو نیم کره سیاره کپلر 7b مشاهده کنند.

منبع: خبرآنلاین

هفتم تا دهم ژانویه 2014 نمایشگاه جدیدترین دستاوردهای تکنولوژیکی و الکترونیکی جهان در لاس وگاس CES2014 برگزار خواهد شد.

پیش بینی می شود 150 هزار نفر از متخصصین با جدیدترین فناوری ها آشنا شوند. سال 2013 تلویزیون های موسوم به 4K ، یکپارچه سازی در دنیای گوشی های هوشمند، رابط های نرم افزاری جدید، جسچر و فرمانها و دستورات مجازی با چشم ، اپ های فوق هوشمند را شاهد بودیم که در 2014 شاهد ادامه روند رشد این فناوری ها خواهیم بود، بعلاوه فناوری های جدیدی که در روزهای اول نمایشگاه رونمایی خواهند شد.

در این مقاله سعی می کنیم به 5 گرایش عمده در نمایشگاه پیش رو در لاس وگاس CES2014 بپردازیم:

تلویزیون های 4k

در لاس وگاس 2013 ورود تلویزیون های موسوم به 4K با رزولوشن های بالا4 4 هزار را دیدیم و امسال در نمایشگاه 2014 شاهد محصولات متنوع تری در این زمینه خواهیم بود.دو کمپانی الی جی و سامسونگ قبل از نمایشگاه از برخی محصولات خود رونمایی کرده و قرار است در نمایشگاه نمونه های جدیدتری را معرفی کنند.در سوی دیگر، کمپانی های سازنده فیلم نیز در تلاشند تا کیفیت ساخت را به سطح 4K برسانند. قیمت ها از سال گذشته تاکنون کاهش پیدا کرده و همچنان جای کاهش وجود دارد و سازندگان چاره ای جز کاهش قیمت برای فروش های بیشتر ندارند.

همچنین استاندارد HDMI 2.0 نیز در نمایشگاه معرفی می شود و طبق این استاندارد کیفیت فیلم ها با 60 فریم در ثانیه به نمایش در می آیند.

انفجار فناوری کامپیوترهای پوشیدنی

سالهاست نمایشگاه لاس وگاس عرصه ورود گجت ها و "فشن تک ها" fashion tech است و فناوری کامپیوترهای پوشیدنی یکی از اینهاست که هر ساله با محصولات جدید عاشقان تکنولوژی را به خود مشغول می سازد.موبایل و اپلیکیشن ها دو زیرمجموعه این گونه ابزارهاست که بعد از ورود ساعتهای هوشمند نظیر گلکسی گی یر در سال 2013 و اسمارت واچ 2 سونی، به سرعت در حل رشد است.گجت نایک نیز برای خود حکایتی مستقل در بحث فیتنس و ورزش و ... بوجود آورده است. سال گذشته عینک گوگل خودی نشان داد (البته بیشتر برای تکنولوژی بازها) و امسال باید نمونه های مشابه آن را در CES2014 شاهد باشیم که به عنوان رقیب عرض اندام خواهند کرد.

توسعه علوم بیومتریک

ابزارها و گجت های مجهز به حسگرهای دارای اثر انگشت در سال گذشته روی گوشی های هوشمند، توسط اپل به جهانیان معرفی شد و امسال بسیاری از سازندگان گجت برای بالا بردن ایمنی ابزارهای ساخت خودف قرار است از این فناوری استفاده کنند و بنابراین در CES2014 شاهد مجموعه ای از گجت های جدید مجهز به هویت بیومتریک خواهیم بود. بحث پسورد و حمایت از ابزارهای هوشمند علیه هر نوع رخنه امنیتی توسعه هویت بیومتریک را ضروری ساخته است. ایده های متنوع برای حفظ  و توسعه امنیت روی ابزارهای جدید را می توانیم در نمایشگاه امسال ببینیم.

اینترنت اشیاء

اینترنت اشیاء یا همان Internet of Things اصطلاحی است که گریزی از آن نیست و مفهوم آن در CES2014 بیشتر نمود خواهد یافت. اینترنت اشیاء با بحث اتصال لوازم خانگی به اینترنت سالهاست توسط کمپانی های پیشرو مانند Nest و فیلیپس و .. شروع شده و در سالهای اخیر کمپانی های زیادی در این راه قدم برداشته اند.

همچنین در سال های اخیر، برنامه های کاربردی و خدمات وب بر اساس اطلاعات شخصی رشد یافته و ابزرهای شخصی و سخت افزارها را به هم متصل ساخته است. داشبورد اتومبیل ها هوشمند شده و سازندگان خودرو مشکلات فنی را رفع کرده و اتومبیل ها را با اینترنت اشیاء هوشمندتر از قبل ساخته و راحتی خوبی برای رانندگان فراهم ساخته اند. در آینده نزدیک بر اساس دیتای شخصی شما، اینترنت نیز شخصی تر شده و همیشه همراه شما و تمام وسایل زندگی تان خواهد بود و قطعا نمونه هایی در این رابطه در CES2014 خواهیم دید.

چاپ و چاپگرهای سه بعدی

قدرت فناوری چاپ سه بعدی بر کسی پوشیده نیت و هر چند هنوز پرینترهای سه بعدی گران هستند اما به زودی موج عظیم فناوری چاپ سه بعدی این موضوع را حل خواهد کرد و عرضه فناوری های جدید در زیرمجموعه سه بعدی باعث می شود تا این صنعت رونق بیشتری بگیرد.در آینده نه چندان دور، چاپ و چاپگر سه بعدی ،قطعات، گجت ها، موبایل، و ... به صورت قطعات پازل مانند، توسط کاربران خانگی در خانه ها تولید خواهد شد.

منبع : خبرآنلاین

میدان مغناطیسی زمین در حال ضعیف‌شدن است و این موضوع اثرات مخربی بر آب و هوا و سلامت انسان‌ها خواهد داشت.

در اعماق زمین یک هسته‌ مذاب در حال تولید میدان مغناطیسی است و این میدان از سیاره خاکی در مقابل بادهای مخرب خورشیدی محافظت می‌کند. چنین میدان محافظی، هزاران کیلومتر به درون فضا گسترش یافته و نیروی مغناطیسی آن بر هر مولفه‌ای از ارتباطات جهانی گرفته تا مهاجرت حیوانات و الگوهای آب‌و‌هوایی تاثیرگذار است. با این حال، این میدان که تا این اندازه برای حیات زمین حائز اهمیت است، طی 200 سال اخیر 15 درصد تضعیف شده و به ادعای دانشمندان مرکز تحقیقات زمین‌شناسی بریتانیا، این موضوع نشان می‌دهد قطب‌های زمین در حال تغییر بوده و به دنبال آن، قطبیت میدان مغناطیسی آن در آستانه معکوس‌شدن است. اگرچه کارشناسان از زمان رخداد این امر آگاهی ندارند.

در صورت روی‌دادن چنین وضعیتی، انسان‌ها در معرض بادهای خورشیدی قرار خواهند گرفت که می‌توانند روزنه‌هایی را در لایه ازن ایجاد کنند. این اثر می‌تواند برای نوع بشر نابودکننده باشد، شبکه‌های برق را از کار انداخته، به طور قابل‌توجهی آب‌وهوای زمین را دستخوش تغییر کند و همچنین میزان ابتلا به سرطان را افزایش دهد. مطالعات اخیر دانشمندان دانمارکی نیز حاکی از آن است گرمای جهانی مستقیما با میدان مغناطیسی زمین و نه انتشارات دی‌اکسید‌کربن مرتبط است.

محققان معتقدند در صورت تغییر قطب‌ها، سالانه 100 هزار انسان به دلیل سطوح افزایش‌یافته تشعشع فضایی جان خود را از دست خواهند داد و در این میان، دکتر «کولین فورسیت» از آزمایشگاه علوم فضایی مولارد در کالج لندن نیز مدعی است، تشعشع فضایی می‌تواند دو تا سه برابر بیشتر از میزان تشعشع ناشی از حفره‌های ازنی بوجود آمده در اثر فعالیت‌های انسانی باشد. افزون بر این، در صورت تغییر قطب‌ها، روزنه‌های ازن بزرگ‌تر بوده و همچنین مدت‌ زمان طولانی‌تری وجود خواهند داشت. آژانس‌های فضایی هم‌اکنون این تهدید را جدی گرفته‌اند و در ماه نوامبر سه فضاپیما به عنوان بخشی از ماموریت SWARM و با هدف پوشش‌دهی چگونگی تغییر میدان مغناطیسی زمین به فضا پرتاب شدند. چنانچه افت میدان مغناطیسی زمین ادامه یابد، طی میلیاردها سال، زمین نیز سرنوشتی مانند مریخ خواهد داشت؛ مریخ که زمانی جهانی اقیانوسی بود، طی مدت‌های طولانی به سیاره‌ خشکی تبدیل شد که قادر به پشتیبانی از حیات نیست.

منبع: آسمان پارس - ایسنا

10 برابر سنگین‎تر از زمین و 250 بار دورتر از خورشید

مجید جویا: احتمالا هیولایی در کناره منظومه شمسی، در کمین نشسته است. یک سیاره کوتوله تازه کشف شده، عنوان دورترین جسم منظومه شمسی را به خود اختصاص داده و مدار گردش آن هم نشان از سیاره غول‎آسا، سنگین و نادیده‎ای دارد که جرم آن ده برابر زمین است و مدار گردشش بسیار دورتر از پلوتو.

این سیاره کوتوله که اکنون 2012 VP113 خوانده می‌شود (به دلیل این که اولین بار در عکس‌های گرفته شده در نوامبر 2012 مشاهده شد) به خودی خود کشف جالب توجهی است. اسکات شپرد از انستیتوی علوم کارنگی در واشینگتن و همکارانش دریافتند که این سیاره که از سنگ و یخ تشکیل شده،‌450 کیلومتر پهنا دارد و کمترین فاصله مدار گردش آن از خورشید، 80 واحد نجومی است (فاصله متوسط زمین تا خورشید، یک واحد نجومی است).

شرح عکس آغاز مطلب: با ترکیب 3 تصویر، دانشمندان توانستند مسیر حرکت سیاره کوتوله VP113 2012 را در آسمان مشخص کنند. موقعیت این سیارک با دایره‏‎های آبی، سبز و قرمز مشخص شده است.

این فاصله دو برابر بیشتر از فاصله معروف‌ترین سیاره کوتوله؛ یعنی پلوتو؛ است که 2340 کیلومتر پهنا دارد و خود رکورد قبلی، یعنی سیارک 1000 کیلومتری سدنا را که در سال 2003/1382 کشف شده بود و نزدیک‌ترین فاصله آن از خورشید 76 واحد نجومی بود، پشت سر گذاشته است.

اجسامی که در مداری تا این اندازه دور از خورشید و در «ابر داخلی اورت» گردش می‌کنند، برای کاوش دوران ابتدایی منظومه شمسی مفیدند، زیرا آنها به حدی دور هستند که سیارات گازی بر آنها اثر نمی‌گذارند، ولی به اندازه کافی به خورشید نزدیک هستند که تحت تاثیر گرانش دیگر ستارگان کهکشان ما قرار نگیرند؛ در نتیجه مدار و رفتار آنها باید از زمان شکل گیری آنها تا به حال، بدون تغییر مانده باشد. شپرد می‌گوید: «وقتی بتوانیم اجسام بیشتری را در این مناطق بیابیم، خواهیم توانست سناریوهای احتمالی شکل گیری را با قوت بیشتری تدوین کنیم».

عروسک‌باز دوردست
کشف 2012 VP113 ناگهان تعداد اجسام شناخته شده در این ناحیه از آسمان را دو برابر کرد(از یکی به دو تا !). برآورد اعضای گروه این است که تعداد خیلی بیشتری از این اجسام در آن ناحیه وجود داشته باشند که هنوز کشف نشده‌اند. «به مدت 70 سال فکر می‌کردیم که پلوتو تنها جسم آن ناحیه از فضا است، ولی اکنون می‌دانیم که هزاران جسم دیگر در مدار آن در حال چرخش هستند. سدنا هم برای ده سال تنها جسم مدار خود بود، ولی اکنون روشن است که سدنا و 2012 VP113 تنها نوک کوه یخ هستند».

گروه شپرد وقتی مدار چرخش 2012 VP113، سدنا و 10 جسم دیگر را که در فاصله کمتری نسبت به این سیارک از خورشید قرار داشتند، بررسی می‌کردند، هم‎ترازی عجیبی یافتند. او می‌گوید: «شگفتی بزرگی برای ما بود».

طبق محاسبات گروه، یک توضیح برای این هم‍‌ترازی می‌تواند جاذبه سیاره‌ای سنگی باشد که ده برابر سنگین‌تر از زمین است و در فاصله 250 واحد نجومی از خورشید، به دور آن می‌چرخد. این سیاره باید سرد و تاریک باشد (و اجسام نزدیک به خود را مانند یک خیمه شب باز دور ولی قدرت‌مند، به جلو و عقب می‌کشد).

کاوشگر پیمایش فروسرخ میدان وسیع ناسا (WISE) این منطقه از فضا را در سال های 2010 و 2011 در تلاش برای یافتن این سیاره ناشناخته جستجو کرد و دست خالی به ماموریت خود خاتمه داد.

ولی وایز به دنبال گرمای غول‌های گازی بود؛ حال آن که یک «ابر زمین» سنگی مانند چیزی که گروه شپرد پیش‌بینی می‌کنند، آن قدر سرد است که این تلسکوپ توان یافتن آن را نخواهد داشت. ند رایت، جستجوگر ارشد تلسکوپ گفت: «این سیاره برای تلسکوپ ما بیش از اندازه کم‌نور است. حتی اگر این سیاره یک منبع گرمای داخلی کوچک داشته باشد؛ و نور خورشید را جذب کند؛ باز هم گرمای آن برای دیده شدن کفایت نخواهد کرد».

سیارات ولگرد
با این وجود، اگر این سیاره وجود داشته باشد، چطور ممکن است که چنین غولی تا کنون از دید ما در امان مانده باشد؟ به نظر عجیب می‌رسد، به خصوص با توجه به این که به تازگی سیاراتی 1000 برابر دورتر از آن هم در منظومه‌های شمسی دیگر دیده شده‌اند. ولی ابزارهایی همچون تلسکوپ فضایی کپلر ناسا، که موفقیت خارق‌العاده‌ای در کشف سیارات منظومه‌های دیگر داشته است، بختی برای مشاهده چنین سیاره‌ای نخواهد داشت.

کپلر به گونه‌ای طراحی شده که سو سو زدن اندک در نور ستارگان را که در اثر عبور سیاره‌ها از مقابل آن اتفاق می‌افتد، تشخیص دهد. ویلیام ولش از دانشگاه ایالتی سن دیگو، که عضو گروه کپلر هم هست، می‌گوید: «کپلر به هیچ وجه توان دیدن این سیاره را نخواهد داشت».

از دید ولش، تنها راهی که اکنون در دسترس است و شاید بختی برای یافتن سیاره ناشناخته داشته باشد، ‌اثر ریزهمگرایی گرانشی است که در آن، می‌توان از گرانش یک جسم سنگین بین زمین و سیاره مورد بحث به عنوان یک عدسی بزرگ‌نمایی کیهانی استفاده کرد. اخیرا از این شیوه برای رصد جسمی استفاده شد که گمان می رود که اولین قمر خارج از منظومه شمسی باشد.

ولی شیوه‌های دیگری هم برای توضیح هم‏‌ترازی مداری که گروه شپرد یافته‌اند وجود دارند، مانند کشش ستارگان یا سیارات  «ولگردی» که مدت‌ها پیش از منظومه ما بیرون انداخته شده‌اند.

به همین دلیل، مایک براون از دانشگاه صنعتی کالیفرنیا که از کاشفان سدنا بوده؛ امیدی به کشف یک سیاره غول آسا ندارد. «این احتمال وجود دارد که یک جسم فضایی غول آسای ناشناخته مسبب این رخداد باشد، ولی خیلی دلایل احتمالی دیگر هم هستند که می‌توانند همین اثر را بر جا بگذارند، و متاسفانه، احتمال وجود آنها خیلی بیشتر از این سیاره است».

منبع : خبر آنلاین

ناسا برای طرح دیوانه وار خود به شدت عجول به نظر می‌رسد. حدود سه ماه قبل بود که ناسا از تحقیقات سری خود جهت به دست گرفتن هدایت یک سیارک و انتقال آن به مدار ماه پرده برداشت.

ناسا برای طرح دیوانه وار خود به شدت عجول به نظر می‌رسد... حدود سه ماه قبل بود که ناسا از تحقیقات سری خود جهت به دست گرفتن هدایت یک سیارک و انتقال آن به مدار ماه پرده برداشت.

این پروژه هم اینک با نام ARM (اختصار Asteroid Redirect Mission) شناخته می‌شود و امروز ناسا اعلام کرد که پیشرفت پروژه زودتر از موعد اتفاق افتاده و این مرکز فضایی قصد دارد تا قبل از سال 2019 فضاپیمای روباتیک خود را به همین قصد راهی فضا کند.

در حال حاضر ناسا بین مدلی بسیار کوچک و یا بزرگ‌تر از سیارک مدنظر خود در حال بررسی‌ است. طبق برنامه ریزی، سیارک مناسب پروژه باید تا یک سال قبل از ارسال فضاپیمای روباتیک انتخاب شده باشد و به نظر می‌رسد این اتفاق هم اینک در مراحل نهایی خود قرار دارد.

کاوشگر نیوهورایزنز روز به روز در حال نزدیک‌تر شدن به سیاره پلوتو است و تصاویر که از این سیاره ارسال می‌کند، هر روز جزییات بیشتری را نشان می‌دهد. اکنون در فاصله حدود ۳۰ میلیون کیلومتری از این سیاره، شاهد تصاویری از نقاط تیره و روشن روی سطح پلوتو هستیم.

کاوشگر نیوهورایزنز (افق های نو) به تازگی تصاویری را با استفاده از دوربین LORRI گرفته و به زمین ارسال کرده است. با وجود فاصله‌ی 30 میلیون کیلومتری از پلوتو، این تصاویر نشان می‌دهد پلوتو دنیایی پیچیده و پر از نواحی روشن و تیره است که در میان آن‌ها نواحی ای با روشنایی متوسط وجود دارد.

در عکس هایی که فضاپیمای نیوهورایزنز از دو ماه پیش به زمین ارسال کرده است عوارض سطحی وسیعی در سطح پلوتو دیده می‌شود؛ مانند ناحیه ی روشنی در یکی از قطب‌های پلوتو که به عقیده‌ی دانشمندان، کلاهکی قطبی است.

 آلن استرن (Alan Stern) پژوهشگر ارشد مأموریت نیوهورایزنز در این باره می‌گوید: "این تیرگی ها و روشنایی ها نشان می دهد که هر سمت سیاره کوتوله پلوتو متفاوت است و ویژگی های خاص خود را دارند. ما قبلاً نیز این لکه های تیره و روشن را در عکس های هابل و عکس‌های قبلی نیوهورایزنز دیده‌ایم. اما عکس های جدید، پیچیدگی و ظرافت زیادی را نشان می دهد. اکنون، ما شروع به جمع آوری اطلاعات از ماهیت و علت تشکیل این لکه‌ها کرده‌ایم." وی درباره آینده این پروژه افزود: "تا اوایل ماه جولای، ما داده‌های طیفی بیشتری خواهیم داشت که به فهم ماهیت و علت تشکیل این لکه‌ها کمک خواهد کرد"

کاوشگر نیوهورایزنز در سال 2006 به فضا پرتاب شد و پس از حدود 9 سال سفر، تا یک ماه دیگر به پلوتو می‌رسد.

منبع: سایت ماهنامه نجوم