هوا دوباره کبود شد، ابتدای باران است
دلا دوباره شب، دل‏گشای باران است

نگاه تا خلاء وهم می‌کشاندمان
مرا به کوچه ببر، این صدای باران است

اگرچه سینه ی من شوره زار تنهایی است
ولی نگاهِ ترم، آشنایِ باران است

دلم گرفته از این سقف‏های بی روزن
که عشق رهگذر کوچه‌های باران است

بیا دوباره نگیریم چتر فاصله را
که روی شانه‌ی گل، جایِ پای باران است

نزول آب حضور دوباره ی برگ است
دوام باغچه در های‌ هایِ باران است